Zachwyćmy się światem, zachwyćmy się Bogiem…

Ks. Aleksander „Miłość jest zawiązką doskonałości”:

Otwórz oczy i patrz, jakbyś pierwszy raz na świat patrzył. Wejdź w lipcowe południe między łany zbóż. Słońce, skwar,  powietrze drga, pachnie, cichutkie brzęczenie, dojrzewające kłosy, kwiat, pszczoła… życie. – Źródło życia? Myśl. Mądrość…

Pójdź w góry wiosną: niebotyczne skały, śnieg, chłód, świeżość i czystość. Snieżyczka we mchu – piękno! – Źródło? W grudniową gwiezdną noc – kir lśniącymi brylantami zasłany.  Patrz dobrze!

Obróć oczy na siebie samego. Ty poznajesz i przeżywasz świat. Świat jest w tobie. Czy na sposób ciała? Jest w tobie na doskonalszy sposób. Pszczoła żyje nieświadomie, jaskółka – dają się rządzić prawom Boga. Ty to przeżywasz świadomie i rozumiesz. Tajemnica.  Uczeni? – Czy odpowiedzą?

Pismo św.: „Utworzył tedy Pan Bóg człowieka z mułu ziemi i tchnął w oblicze jego ducha żywota: i stał się człowiek duszą żyjącą” (Rdz 2, 7).

Doskonałość człowieka: „Stworzył Bóg człowieka na obraz i podobieństwo swoje” (Rdz 1, 27) – poznaje, miłuje.

Ogarnij teraz myślą całe twoje życie. – Nie pamiętasz. Urodziłeś się. Pierwszy płacz. Życie ciała. Życie duszy. Kres.

„I wróci się proch do ziemi swojej, z której był, a duch wróci się do Boga, który go dał” (Koh 12, 7).

Bóg wszystko stworzył z celem.

Ostatecznym  celem  wszystkiego jest Bóg.

Cel stworzenia nierozumnego.

Cel człowieka – poznanie, miłość, chwała Boża, zbawienie duszy.